Seth.

My nephew. He’s the most perfect thing I’ve ever laid my eyes on. From the way he smiles his toothless smile to the way he crunches up his little face when he wants his mummy, he is absolute perfection.

I spent last Sunday and the poya day hanging out with him. By hanging out I mean that he’d cry and I’d pick him up and sing him songs and rock him a bit and go for a walk carrying him in my arms. He’s not much good at anything else yet. But the way he lights up the world when he smiles..I think of that every now and then in between all my excel sheets and all my worries and my world slows down a bit.

You should see him stretch ! He can bend backwards completely it seems, and he can roll up into a ball without much effort. I can only watch in awe.

If you look directly at his face and make noises and make elaborate expressions, he responds. He pouts and giggles and says “Oooggg” . Yesterday , my sister found him making baby noises at the sun reflections on his mosquito net it seems. And he’s already possessive of his mother. When I leave them in the mornings to come to Colombo, I wake up and take a peek through their room and he’s snuggled up warm. He’s fast asleep with his tiny legs firmly pressing on my sister’s belly and his tiny hands holding on to my sister’s pajama top.

He makes me want to be a better person. He’s like this really awesome person who has no idea how awesome he is. It’s amazing. That kind of perfection is impossible for us adults.

I hope he’ll never change.

Advertisements

බස් එකෙන් ගෙදර ඒම.

ඉඳල හිටල මමත් බස් එකෙන් තමයි ගෙදර යන්නෙ. මහත්තය කාර් එක හදා ගන්න ගියාම මම බස් එක අරගෙන ගෙදර යනව.

අදත් ඒ වගේ තමයි මම ගමේ ආවෙ. මහත්තය මාව පිටකොටුවෙන් දාල ගිය වෙලේ ඉඳන් මම ගමන් කරන්නෙ අමුතුම පාරක. ත්‍රාසජනක පාරක.පොඩිම පොඩි පටු පාරක්! දෙපැත්තෙ ඇඟිල්ලක් ගහන්නවත් ඉඩ නැති තරමට කඩ. එක කඩයක් පුරවල CD. තව කඩයක පොළොවෙ ඉඳන් උඩටම දොඩම් ගෙඩි. තව කඩයක කඩචෝරු පුරවල දාල. පාරේ කහ වතුර. හැමෝම ඒ ගොල්ලො විකුනන ඒවා මගේ මූණ ඉස්සරහට දික් කරනව. “ගන්න නෝන. ගන්න”. පොඩි ළම්යින්ගෙ ඇඳුම්, කෑම ජාති, ඉලෙක්ට්‍රොනික් බඩු. මේවා ඔක්කොම මග ඇර ඇර , වතුර පාග ගන්නෙ නැතුව, අනිත් මිනිස්සුන්ගෙ ඇඟේ හැප්පෙන්නෙත් නැතුව යන එක හරිම අමාරු වැඩක්.

ඉතින් මම ගියා අදත් ඔය වගේ මීගමුව බස් එක තියන තැන හොයාගෙන. බස් එකට නගින්න කලින් පොඩි Sprite බෝතලයකුත් , සීනි බනිස් දෙකකුත් ගත්ත. කොහොමත් සල්ලි මාරු කරගන්නත් ඕන වෙලා තිබුනෙ.

බස් එක හිස්. දැන්ම යන පාටක් නැහැ. මමත් ඉතින් හරි බරි ගැහිල අයිනක වාඩි වුනා. ඔන්න නගිනවා බස් වෙළෙන්දෝ. දොඩම් ගෙඩි, වතුර බෝතල්, කතන්දර පොත්, කඩචෝරු අරගෙන බස් එකෙන් බස් එකට නගිනව. මමත් ගත්ත පෙපර්මින්ට් පැකට් එකක්, වෙන මොනවටවත් නෙමෙයි, මේ එක්කෙනෙක්ගෙ පින්තූරයක් ගන්න.

ටිකකින් ඔන්න අපේ අම්මගෙ වයසෙ විතර ගැහුණු කෙනෙක් නැග්ගා බස් එකට. පිළිවෙලට අඳල, පියරු දාල. මම දිහා බලල හිනා වෙලා, “අනේ දුවේ, මම වාඩි වෙන්නද ඔයා ලඟින්?” කියල ඇහුව. මමත් ඉතින් ඔලුව වැනුව. ලඟින් වාඩි වෙලා මේ ගැහැණු කෙනා කියනව, “ගිය පාරත් මම වාඩි වුනේ ඔයා වගේ ගැහැණු ළමයෙක් ගාව.

අනේ දුවේ මම දන්නෙ නැහැ සීදුවට යන හැටි. ඔයා යන්නෙ කොහෙටද?” මම ඇත්තටම මීගමුවට යන අතරමග වත්තල නැවතිල පොඩි වැඩකුත් කරගෙන යන්න බලාගෙන තමයි බස් එකට නැග්ගෙ. ඉතින් මම කිව්වා, මම යන්නෙ වත්තලට , හැබැයි කොන්දොස්තරට කිව්වොත් හරි තැනින් බස්සයි” කියල. ඒක තමයි නේද දුවේ කියල මේ ගැහැණු කෙනා ගත්ත phone එකකුයි, recharge card එකකුයි එලියට.”අනේ දුවේ මේක දාල දෙනවද? මම දන්නෙ නැහැ ඕව දාන්න.” ඉතින් මම ගත්ත දෙකම. බලනකොට, phone එකේ keys වැඩ කරන්නෙ නැහැ. ඉතින් මම කිව්ව, aunty, මේකේ keys වැඩ කරන්නෙ නැහැ.මොකද කරන්නෙ කියල.

“අනේ දුවේ, අපේ පුතා තව යාලුවො තුන් දෙනෙක් එක්කල ඔන්න සීදුවෙන් ගෙයක් අරගෙන පාටි දදා ඉන්නව. මේ අවුරුද්දෙ තමයි A/L කරන්නෙ. ඔහොම ඉන්න දෙන්න පුලුවන්යැ. මම ඉතින් එයාටත් හොරෙන් මේ සීදුවට යනව ගිහිල්ල කනෙන් ඇදගෙන එන්න. අපේ දුවත් ඉන්නෙ සීදුවෙ තමය්, ඒ වුනාට, අපේ පුතා අහන්නෙ නැහැ දුව කියන ඒවා. මහත්තයට cඅල්ල් කරල කියන්න ඔනේ මම බස් එකට නැග්ග කියල. දුවට කියන්න  ඕනෙ සීදුව හන්දියට එන්න කියල මාව ගන්න.”

ඉතින් මම මගේ phone එක දුන්න එයාට call ගන්න.

ඊට පස්සෙ මේ ගැහැණු කෙනා ඉඟුරු බිස්කට් පැකට් එකක් අරගෙන මට බල කරනවා කන්න කියල. මට ටිකක් බයයිත්. කවුද දන්නෙ ඉතින්,මේ කාලෙ කාවවත් විශ්වාස කරන්න බැහැනෙ. මට මතක් වුනා මගේ බෑග් එකේ තියෙන ලැප්ටොප් එකයි, කැමරාවයි. අනේ මම වගේ මෝඩයෙක්! කිය කිය මටම බැනගත්තත් වැඩක් වුනේ නැහැ. මේ ගැහැණු කෙනාගෙන් බේරෙන්න බැහැ. මම මගේ අතේ තිබුනු බනිසුයි බීමයි දුන්නට එයා ගත්තෙ නැහැ.

ඔන්න ඉතින් බස් එක යන්න පටන් ගත්ත. මම බස් වල යනකොට වැඩිය කතා කරන්න ආස නැහැ. හුලන් වැදි වැදි එළිය බලා ගෙන , මට ගන්න බැරි වෙන photos ගැන හිත හිත යන්න තමයි මම කැමැති. ඒ වුනාට කොහෙද මෙයා නෙමෙයි අත අරින්නෙ.

දුව කොහෙද වැඩ කරන්නෙ?

මම advertising company එකක තමයි වැඩ කරන්නෙ .

ගෙවල්?

පැපිලියානෙ.

වත්තල යන්නෙ?

පොඩි වැඩකට.

බැඳලද?

ඔව්. (සිනාවක්)

අනේ ඔයා හරි ලස්සනයි දූ. අපේ දූ වගේමයි. බබාල නැද්ද?

නැහැ. නැහැ.

මහත්තයා ඔහොම යන්න දෙනවද?

එහෙම දෙයක් නැහැ. අපි බොහොම ස්වාධීනයි.

අනේ, අපේ දුවට පාරටවත් යන්න දෙන්නෙ නැහැනෙ එයාගෙ මහත්තයා. මට හරි පව් කියල හිතෙනව. ඔහොම බැහැනෙ නේද දූ? දැන් කොච්චර කල්ද බැඳල? ඇයි බබාල හදන්නෙ නැත්තෙ?

තාම මාස හයයි බැඳල aunty. දැන්ම බැහැ.

ආ.. පෙති බොනවද? මුකුත් ගන්න එපා දූ. ඕව හොඳ නැහැ ඇඟට.

මට ඉතින් ටිකකින් තේරුනා, මගේ ජීවිතේ ගොඩක් තොරතුරු මේ ගෑනු කෙනාට මම නොහිතම කිව්ව නේද කියල.

ඔන්න ඉතින් බස් එක වත්තලට ආව. මම බහින්න ලන් වෙලා. මම ඉතින් පරිස්සමින් බහින්න කියල, බහින ගමන් කොන්දොස්තරටත් සීදුවේ prima එක ගාව මේ ගැහැණු කෙනාව බස්සන්න කියල මම බැස්ස.

වත්තල මගේ වැඩේ කරගෙන, ආපහු මීගමුවක් හොයාගෙන නගිනකොට, මාව හොඳටම අව්වට පිච්චිලා. හරිම මහින්සියි. මීගමුවට ගිහිල්ල ගෙදර යන්න 34ක් හොයනකොට 34 නැහැ. 34 නාම පුවරුව තියනව, බස් එක නැහැ.

ඉතින් ඉඳගත්ත බන්කුවක. Sprite බෝතලේ බිබී, බනිස් කෑල්ලක් කකා මීගමුව කාශ්ඨකය දිහා බලාගෙන හිටිය.

ඔන්න එතකොට මම ගාවට ආව නාකි සීයා කෙනෙක්. කොන්ඩෙ සුදුම සුදුයි. මිටියි . සරමක් ඇඳල. රෙදි පාපිසි ගොඩක් කරේ තියාගෙන.

“මේ, කුරුණෑගල බස් නවත්තන තැනද?”

“ඔව්,බස් නන්ග් නෑ තාම.”

“අයියෝ! බස් එන එකක් නැද්ද?”

“එයි එයි. පොඩ්ඩක් ඉම්මු.”

ඉතින් ඉන්නවා.

බස් නැහැ.

ටිකකින් එනවා දාඩිය පෙරා ගත්තු තරුණ කොන්දොස්තරවරයෙක්. 34 ! 34 !! මෙතන නෑ. අහරේ නවත්තලා !! එන්න ! එන්න !! මිනිහා බෙරිහන් දෙනවා.

මම ඉතින් සීයාට කිව්වා, “සීයේ, 34 ඈත නවත්තලා තියෙන්නෙ. යමු !” කියලා.

සීයා ඉතින් බස් කාරයින්ට බැන බැන, මාත් එක්ක ඇවිල්ල නැග්ගා බස් එකට. මම ඉඳ ගත්ත රියදුරාට පිටි පස්සෙ සීට් එකේ. සීයත් ඉඳ ගත්තා මාත් එක්කම. පාපිසි ගොඩ දැම්ම රියදුරා ගාවට. මම යනවා පන්නලට. සීය කියනවා මට. මම මාකඳුරෙන් බහිනව සීයෙ. මම කිව්ව. හොඳයි හොඳයි කියල සීය සරමෙ ගැට ගහල තිබුනු සල්ලි ඔක්කොම සීට් එක උඩ දාල ගනන් කරන්න ගත්ත.  “අප්පා , මම හිතුව සල්ලි ටික මග වැටිලද කියල” . සීය මට කියනව.

ඔන්න ඉතින් බස් එක යනවා. කට්ට කර වෙච්ච මට හුලන් ටිකක් වැදෙනව. මගේ කොන්ඩෙ මගේ කලු වෙච්ච මූනට ඇලෙනව. මට පේනව ඉස්සරහ වීදුරුවෙන් මගේ ඇස් යට ගිහිල්ල.

ඩෙනිම් එක දාඩියට කකුල් වලට ඇලිල. බස් එකේ කට කපල මිනිස්සු. මම කීප දෙනෙකුගෙම බෑග් ගන්නව දැක්ක  සීයත්, කීප දෙනෙක්ගෙම බෑග් අරගෙන ඔඩොක්කුවෙ තියා ගත්ත. ගෑනු දෙන්නෙක් රන්ඩු වුනා එක්කෙනෙක් අනිත් එක්කෙනාගෙ කකුල පෑගුව කියල.

අපේ ගමට ආව විතරයි කාලගුණය එකපාරට වෙනස් වෙලා අහස කලු වෙන්න ගත්ත. මම වීදුරුවෙන් එළියට ඔලුව දාගෙන බලු පැටියෙක් වගේ හුළඟ විඳිනවා. කොන්ඩෙ කොට කෑලි හැම තැනම හුළඟට යනව. අව්වට පිච්චිච්ච මගේ හමට සනීපයි. ටිකකින් ලොකු ලොකු වතුර බින්දු වැටෙන්න ගත්ත. මම නෙමේ ජනේලෙන් අයින් වෙන්නෙ. බස් එක කොච්චර හයියෙන් යනවද කිව්වොත් වතුර ඇතුලට එන්නෙ නෑ.

මාකඳුර හන්දියෙ බස් එක නැවැත්තුවම, මම ජනේලෙ වැහුව පොඩ්ඩක් ඉඩ තියල හුලන් එන්න.

31 කනුව ළඟ බස් එක නවත්තනකොට ධාරානිපාත වැස්ස. මම බස් එකෙන් බිමට පැනල තෙමි තෙමි පාර අයිනෙ බන්ඩ මාමගෙ කඩේ ඇතුලට දිව්ව.

ඔන්න අපේ අම්ම එනව කාර් එකේ මාව ගෙදර ගෙනියන්න. Yay ! : )

“I have value because I am a person. Full stop. End of argument. This isn’t even a discussion that we should be having.

So please, let’s start teaching that fact to the young women in our lives. Teach them that you love, honour and value them because of who they are. Teach them that they should expect to be treated with integrity because it’s a basic human right. Teach them that they do not deserve to be raped because no one ever, ever, ever deserves to be raped.

Above all, teach them that they are people, too.”

The Belle Jar

I don’t have to tell you that Steubenville is all over the news.

I don’t have to tell you that it’s a fucking joke that Trent Mays and Ma’lik Richmond, the two teenagers convicted of raping a sixteen year old girl, were only sentenced to a combined three years in juvenile prison. Each will serve a year for the rape itself; Mays will serve an additional year for “illegal use of a minor in nudity-oriented material.”

I probably don’t even have to tell you that the media treatment of this trial has been a perfect, if utterly sickening, example of rape culture, with its focus on how difficult and painful this event has been for the rapists who raped a sixteen year old girl then bragged about it on social media.

And I almost certainly don’t have to tell you that the world is full of seemingly nice, normal…

View original post 882 more words

All that is romantic – Part I

From Broken 365 2010. "We grew up with these books"

From Broken 365 2010. “We grew up with these books”

When we were growing up, we found books , piles of them, lying around the house. That’s how we got introduced to the most beautiful things known to people. Throughout the day, whenever we were free, if my sister was not found to be climbing trees or the roof, my mother found us lying on the beds and the floors, reading, utterly oblivious to everything that was going around. When my brother came along, he got into the habit just as quickly as we did and it was the best thing the three of us did together. Just lying around , reading.

But it reminds me, we started so early because they were there. Because our parents had collected. Because we didn’t have to pick. We were too small. We read everything. And how wonderful each stumbled upon book was !

We used to do this thing, where the three of us would stand at the big old book shelf, staring at it’s content, pondering what to read next. Almost all the books in there are well worn out. But we’d stand there and pick one. That’s how we went through our parent’s book collection . We were made to find these books.

And now, in my late twenties, I read from a Kindle. Which was a wedding present. One heck of a wedding present ! I download books . I pick and choose. And while I love having it with me, I worry about how our kids will find their books. Don’t you just love picking up a book not knowing what it has inside just to be amazed ? I do. I still go to book shops and pick up books I had never heard of before. Just for the beauty of it.

When I got married, my father gave me a book cupboard, among a whole lot of other things. And I’ve decided to collect books the way we did before we found the Kindle. So that someday, our children can discover a whole new world. And they can marvel and be fascinated at the books their parents have read. Or not. It’s up to them really. But I just want them to find books.

The romantic things are dying. Almost dead .

The printed photo albums. The postcards. Everything our parents left us , are leaving us too.

It makes me sad. I wonder if our children will be unromantic. It makes me sad.

Pettah

Pettah. The colors. The patterns. The people. Everything is beautiful here. It’s noisy and everything seems to be moving in all directions all at once and if you are not careful, you can get run over,  but , this place; it’s beautiful. It’s every photographers dream come true.

And last Saturday, I had my dream come true. Let’s say, I made it come true. Isn’t that the only way to live?

I went there with hubby , sis-in-law, Malaka MP and MK , all very gifted photographers.  And all very close to my heart. As for me, I just wanted to scratch this particular itch, and I had so much fun in the process 😉

It was early morning . Very early . Pettah was barely waking up when we got there.

It’s a lot of photos, but I hope you enjoy.

Xoxo

Sachi.

DSC_0696

DSC_0700

 

DSC_0704

DSC_0706

DSC_0709 DSC_0711

DSC_0714 DSC_0715

DSC_0716

DSC_0717

DSC_0720

DSC_0721

DSC_0723

DSC_0726

DSC_0729

DSC_0737

DSC_0738

DSC_0740

DSC_0745

DSC_0746

 

DSC_0747

DSC_0748

DSC_0754

DSC_0758

DSC_0762

DSC_0763

DSC_0765

DSC_0767

DSC_0769

DSC_0770

DSC_0771

DSC_0772

DSC_0773

DSC_0777

DSC_0778

DSC_0779

DSC_0785

DSC_0787

DSC_0788

DSC_0789

DSC_0791

DSC_0797

DSC_0799

DSC_0800

DSC_0801

DSC_0802

DSC_0803

DSC_0808

DSC_0811

DSC_0815

DSC_0818

DSC_0819

DSC_0820

DSC_0821

DSC_0824

DSC_0827

DSC_0842

DSC_0843

DSC_0844

 

The Paris Collection

The wonderful people at Obvious State, one of my favorite print shops on Etsy are having a little game. We get to make our own collage of 4 prints and submit them to win our collection. I had a lot of fun going through the prints, mostly because their style of photography really speaks to me, and also because I’ve never been to Paris. I was naturally hooked.

Without further ado, here’s my collection. I would totally hang these up on a wall at our home. Enjoy !

The Paris Collection

The Paris Collection